Geloofsimpuls: Je vijanden liefhebben

Jezus ontmoet zijn volksgenoten op een onzeker punt in hun geschiedenis: te midden van de Romeinse overheersing van Palestina in de eerste eeuw. Hun vragen zijn daarmee ook zijn vragen. Is God nog wel trouw aan zijn belofte? Zou Hij hen niet samenbrengen in het beloofde land en hen tot een groot volk maken? Zouden niet van overal over de wereld mensen naar Jeruzalem komen om de enige ware God te aanbidden? Maar van Gods heerschappij lijkt geen sprake. Het volk is verdeeld en wordt onderdrukt. Niet God lijkt te heersen, maar de Romeinse keizer.

Jezus antwoord is even verassend als onthutsend. Als een teken dat Gods heerschappij nu doorbreekt, verzamelt Hij twaalf leerlingen om Hem heen. Het nieuwe Israël krijgt gestalte. Deze nieuwe gemeenschap gaat niet ten koste van anderen. Integendeel, ze is geworteld in de geweldloze liefde van God. Zo wordt liefde hier concreet en tastbaar. Bovendien, zo laat Jezus zien, is ze tegelijkertijd grenzeloos. Ze sluit niemand uit.
Voor velen gaat dit echter te ver: ‘Zelfs je vijanden liefhebben, gaat zo’n liefde uiteindelijk niet ten koste van jezelf?’ Maar Jezus gaat tot het uiterste. Hij sluit niemand uit door zichzelf uit te laten sluiten. En dat lijkt inderdaad ten koste te gaan van Hemzelf. Als een misdadiger sterft Hij aan het kruis. Is echte liefde dan zinloos? Leidt liefde dan ten slotte altijd tot de dood? Of is er een ander perspectief mogelijk?

Bekijk ook het citaat en de gebedstip van deze week.

Terug naar "Geloofsimpulsen"