Gastenboek

Hennie ten Kl schreef op 22 december 2025 om 19:10

Het geven van een naam is een daad van geloof.

En de woorden, ‘Dit kind zal leven’. Ik vindt dit indrukwekkende woorden. Ouders die geloven in hun pasgeboren kind, en in de wijze waarop het kind zijn of haar leven ,in geloof vorm mag geven. Het is eveneens een zo liefdevolle getuigenis van de beide ouders.
Dit alles vermag het gebed om ons, om mij ontvankelijk te maken voor God.

mieke schreef op 22 december 2025 om 16:16

Omwille van drie intense dagen met kinderen en kleinkinderen, werden de gebedsmomenten en het mediteren met de digitale retraite onderbroken. Hoe verbonden leven met God en helemaal aanwezig zijn met de familie? Een diep verlangen om het innerlijk leven te laten vloeien in het concrete van het dagelijks leven.

In de stilte van haar ingetogen gebed luistert Maria naar Woorden van God. Zij stemt haar ziel af op God. Met deze woorden in haar hart bewaard gaat ze haar oude nicht helpen. Deze ontmoeting tussen die twee vrouwen die openstaan voor Gods werking in hen, vind ik zo mooi.
Ook ik wil in de leerschool van Maria gaan. Leren bidden om dieper door te dringen in het mysterie van God, om te luisteren en om te zijn, om dankbaar te zijn, om Gods Aanwezigheid en werking te leren zien, om elke dag de weg van de liefde te gaan.

Marjo schreef op 22 december 2025 om 15:23

Hij is toch gekomen, grote dankbaarheid voor de Verlosser! Het wordt Licht!

Martine schreef op 22 december 2025 om 12:56

Maria is blij omdat een kind krijgen betekent dat je mee kan bouwen aan de toekomst van de wereld door je kind en lange tijd na dat je er niet meer bent. Dat was in die tijd de belangrijkste taak voor een vrouw. Vandaag is het een taak voor alle ouders.Alle mensen hebben nu ook nog andere manieren om aan de toekomst te bouwen. Dank u dat ik mee mag doen, Heer.

Marlene schreef op 22 december 2025 om 10:35

Voor Maria is ook nog alles onzeker, maar zij heeft vertrouwen in de Heer. Ze voelt zich gezien, Zijn minste dienares. Hoe nederig. Het bewijst dat men beschikbaar moet zijn voor God zoals Maria. Wat een genade! Ook nu nog doet God grote dingen met gewone mensen. En dan zing ik ook met Maria en met een grote vreugde en dankbaarheid het Magnificat.

Merveline schreef op 22 december 2025 om 09:57

Vandaag waar ik bij stil stond tijdens dit adventsretraite was vooral
Dankbaarheid.

Jail schreef op 22 december 2025 om 09:56

Als jonge moeder verlang je naar een kind al ken je de problemen nog niet die een kind kunnen geven. Maria haar kind aan het kruis zien sterven kan er iets moeilijker zijn ? Volgens mij moet dit ondragelijk zijn. Zelf ben ik ook moeder en dankbaar voor onze kinderen. Toch lig ik wakker als ze ziek zijn als de kinderen met problemen zitten.
Ben ik blij voor haar? Eigenlijk is mijn eerste gedachten nee want er staan voor Maria nog zware beproevingen. Toch ook hier komt weer hoop, de hoop op de verrijzenis van Jezus.
Nu mogen we de geboorte van een kind vieren de geboorte van Jezus. Heer blijf mij nabij, blijf ons nabij. Amen.

Anita schreef op 22 december 2025 om 09:47

🔹 Ik ben niet alleen blij voor Maria, ik ben zelf dankbaar, van haar bereidheid de opdracht te aanvaarden. En zielsgelukkig ook nog. Alles is perfect verlopen. We wisten dat het een zware opdracht was.

Vera Van hove schreef op 22 december 2025 om 08:28

Maria barst uit in een vreugdezang:Magnificat
Zingen wij ook vol vreugde om de vele genaden die wij
dagelijks mogen ontvangen?
Zijn wij ook gelukkig en blij voor al het goede dat de Heer in ons verricht
Uit ons zelf brengen we er niet veel van terecht.
Maar de Heer woont in ons,laat ons daar diep bewust van zijn!

Karin Maassen schreef op 22 december 2025 om 08:20

Ik k las Heling is zijn Naam i.p.v. heilig en dat woord iis zo kloppend voor mij
Hij heeft mij geheeld,maar ook zij Maria heeft mij geheeld
Zonder haar was er geen Jezus.
Zonder haar Ja
Zonder haar volledige Vertrouwen en bereidheid alles te verliezen in het aardse alles achter te laten om God te volgen.

De bereidheid van Maria en van Jezus inspireert mij om iedere dag hetzelfde te doen🙏🏽🍀🙏🏽

Astrid schreef op 22 december 2025 om 08:12

Niemand is de minste voor U Vader, wij allen tezamen vormen dat ene lichaam met Uw Zoon aan het hoofd ervan..Ieder met zijn of haar, door u bedachte, plaats in Uw geweldige plan.. U had al voor de grondlegging van de wereld een plan voor iedereen, dus ook voor mij…..Daar dank ik U voor en mijn enige wens is dat ik mijn plekje zal innemen en mag worden en uiteindelijk zijn zoals U mij toen al bedoeld had…..

trees schreef op 22 december 2025 om 07:16

Goede God
Ik dank u om Maria die u zoveel genade gaf .Zij mocht uw zoon ontvangen en ik verheug mij om Haar dat zij ja tegen de engel heeft gezegd Want Jezus is de levende ook nu .Hij verlangt naar de mensen die op Hem vertrouwen .Hoe hoopvol ging zij op weg naar Elisabeth en groot was haar dankbaarheid in de roep van het Magnificat Ja grote dingen heeft God aan haar gedaan. Groot bent u mijn God ook voor mij dat u mij bij de hand houd om de weg verder met u te gaan dank u dat u mij vergeven heeft van al mijn zonden ja groot zijt Gij mijn God .Ik bid u dat vele mensen zich mogen richten tot u Trees

Luc schreef op 22 december 2025 om 07:08

De woorden van Gabriel (en dus van God) hebben Maria getransformeerd van een eerder timied, verschrikkend meisje tot een open, dienstbare, dankbare vrouw die niet bang is om een bezoek te brengen aan haar nicht Elisabeth, doorheen de onhergzame bergen heen en die dan in staat is om zulke woorden te zeggen….. plots ervaart zij dat haar zwangerschap het werk is van haar beminnende God, die zij altijd al aanbeden heeft…. ongehoord en ongezien….De woorden van deze retraite hebben ook ons getransformeerd…. zij hebben een bron in onze binnenkant open gelegd en de bron is nu volop beginnen vloeien en opleven…. straks zal de Heer
Jezus IN ONS geboren worden…. ongehoord en ongezien…. zijn onze lampen gereed en branden ze nog goed?

Myriam schreef op 21 december 2025 om 23:17

Hoe vaak gebeuren er in ons gezinsleven dingen die, menselijkerwijs gesproken, geen logische verklaring hebben?
Hoe vaak ontbreekt het ons in ons leven aan helderheid, wordt ons licht verduisterd? En toch is God er, zoals Hij tweeduizend jaar geleden was in het leven van de Heilige Familie van Nazareth.
Deze retraite heeft ons de gelegenheid gegeven ons geloof te vernieuwen en ons te helpen Gods hand in ons leven te ontdekken. Mogen wij, net als Maria en Jozef, weten hoe we op de Goddelijke Voorzienigheid kunnen vertrouwen en in alles ernaar streven God te dienen en te behagen.
Dank U, Heer, dat U ons Maria als onze moeder en voorbeeld van heiligheid hebt gegeven. Ik wil dichter tot haar komen, zodat ik haar voorbeeld beter kan volgen en er zo voor kan zorgen dat elk moment van mijn leven een stap is naar een groeiende liefde voor God.

Christine schreef op 21 december 2025 om 22:54

Wat betekent het voor mij dat God ‘met mij’ wil zijn?/ Het betekent dat ik mij aan God toevertrouw/dat ik met Hem maar ook over Hem spreek/ dat ik daar vaak kritiek over krijg ‘dat ik te heilig wil zijn’ / dat ik daar op afgewezen word / Toch blijf ik vragen dat Hij mij steunt in mijn gesprekken en dat Hij mij de juiste toon geeft (niet opdringerig of boos) in mijn gesprekken / ik bid dat Hij mij blijft overtuigen.

Hilda schreef op 21 december 2025 om 22:54

God geeft mij alle vertrouwen en dat maakt het dat ik nu weer meer en intenser bid. God geeft me de ruimte en luistert geduldig. Jezus geeft troost en wijze raad.
God is een richtinggever en wikt en weegt oprecht. Alles kan ik in zijn hand leggen. De schrift een open boek. Ik lees alles soms drie keer en wat het verhaal dan doet is echt. Ik kan me erin plaatsen en loop helemaal mee. Zo krijg ik antwoord van alle bijbelse personen.

Heel bijzonder dit alles maakt me sterk/

Marjolein schreef op 21 december 2025 om 20:51

Oef, daar kwam weer het Magnificat. Die tekst kreeg ik destijds van de priester na de geboorte van mijn eerste. Ik voelde geen vreugde, ook niet toen ik 6 maanden later via gebed en handoplegging losser van mijn moeder was komen te staan. De tekst nu lezend komt het beeld van Rory Geoghegan S.J. ( zie Ignis webmagazine ) mij voor de ogen. Nu realiseer ik mij dat ik ook terug kan kijken en de werkelijkheid in ander licht kan zien ( impuls ) Zo leer ik bidden. Behalve bidden heeft deze retraite mij ook een ruimer beeld op God de Vader – vgl. de Diamant – (blog Nikolaas Sintobin) gegeven. Dank jullie wel Jezuïeten!

Nelleke schreef op 21 december 2025 om 20:34

Ja God wil door Jezus’s menswording ook met mij zijn..Wat een wonder: Hij is alomtegenwoordig: ieder die Hem aanroept, vind Zijn gunst, oneindig groot!
Is mijn geloof dieper geworden door deze retraite?..Nou het wordt meer bevestigd ook door de reacties van de gastenboekschrijvers..dat je in de goede richting zit met je gedachten.dat .
Shalom op deze 4e advent!

Ton schreef op 21 december 2025 om 19:20

Maria, ook al bent U onbelangrijk in de ogen van de wereld, er wachtte ’n grootse taak op U en wat was U ’n voorbeeld van vertrouwen. Wees gegroet Maria, vol van genade..

Marc schreef op 21 december 2025 om 18:31

Zo graag antwoord ik “ja” op Uw uitnodiging mijn God.
Zo jammer dat mijn ja zelfs niet lijkt op het ja van Maria.
Maar blijf in mij, opdat ik mag blijven in U
Geef mij Uw vrede en laat mij die vrede in mijn hart uitdragen in deze kersttijd

Marie-Louise schreef op 21 december 2025 om 17:55

Hoop is het woord dat ik terug geef. Hoop is wat ik nodig heb en vele mensen met mij. En het besef dat Je ergens bent, ons ziet. Dat mijn leven sowieso zin heeft.Dat je (daarnaast) werkt via onze handen, harten en stem. Ook veel jonge mensen geven mij hoop. Ze delen hun kennis en maken de wereld groener, rechtvaardiger.

Gertruida schreef op 21 december 2025 om 16:53

Ik roei op het meer, het water wordt onstuimig, onweer en harde wind dienen zich aan en donkere wolken pakken zich samen, het wordt donker. Ik bid dat de wind gaat liggen, dat gebeurt niet, toch bereik ik na angstige uren veilig de overkant, dank u wel Immanuel God is met mij.

Martine schreef op 21 december 2025 om 14:22

God is bij ons. Daar geloof ik in. Soms voel en zie ik hem maar vaak ben ik zoals de drie koningen. Ik moet hem zoeken. Soms herken ik hem niet, soms zoek ik op de verkeerde plaats.

Agnes schreef op 21 december 2025 om 13:37

Deze wandeltocht met zoveel bezielde, gelovige, door God bewoonde mensen, deze retraite heeft mij de genade geschonken dat ik mij verlost voel van mijn schaamte tegenover mijn Schepper. Ja, ik benoem Hem nog ze maar ik durf nu dichtbij Hem komen. Ik zal maar aan de voeten van Jezus zitten,zijn kleed aanraken, zijn voeten kussen, niks doen. En luisteren naar zijn onuitgesproken woorden. Zijn woorden waarin heel Zijn liefde vervat is. Zijn woorden voor heel de wereld, Zijn verborgen woorden.
En ook al verstaan we Hem niet,Zijn liefde dringt door alles door, en het is geen fabel maar de werkelijkheid.
Daarm durf ik nu aan Zijn voeten zitten van mijn schaamte verlost.ik besef dat dit een grote gebeurtenis is in mijn leven.ik voel mij heel dankbaar.a

H ten Kl. schreef op 21 december 2025 om 13:14

Ik werd zeer geraakt door de beschrijving van de boom, hoog opgericht, en diep gegrond, van groen en lichtjes op de takken. En voor het eerst
verstond ik met dank aan alle voor gaande gebeden, de wezenlijke betekenis van deze boom in mijn leven. Hoe de vele stamboom onderzoeken samenkomen in deze boom met kerst bij de geboorte van Jezus, en de zonnewende, de terugkeer van het licht. Christus Zelf. Hij is de Levensboom.

Vera Van hove schreef op 21 december 2025 om 08:57

Immanuel:”God is met ons”
Prachtige boodschap van de engel Gabriel .
Onvoorwaardelijk “ja”antwoord van Maria
Zeggen wij ook Ja aan de oneindige God?
Wat verlangt God van ons?
Barmhartigheid, verdraagzaamheid, geduld,dienstbaarheid en bovenal,liefde.
En in die Liefde zeggen we Ja.

Anits schreef op 21 december 2025 om 08:55

🔹 God is met ons, HIJ komt naar ons toe, om samen met ons naar ZIJN VADERS HUIS terug.

🔹 Een extra bezinning van het Schrift is voor mij heel erg nuttig, elke dag groei het gevoel in mij vol verwachting naar de komst van Immanuel.

Bea schreef op 21 december 2025 om 08:20

Het is niet alleen mijn verlangen om bij Hem te zijn, het is ook zijn verlangen om bij ons te zijn. Wij geven Hem dit dagelijks retraite moment cadeau.
De Schrift is voor mij opengegaan. Woorden die me op ’t eerste gezicht niets zegden, zin voor mij gaan spreken.

trees schreef op 21 december 2025 om 07:27

Goede God .Dank u voor de tijd die mij gegeven is om met u te zijn .Ja Gij zijt werkelijk mens geworden en leeft onder ons .Laat mij dikwijls tot u komen en uw hulpvragen ,niet alleen voor mij maar voor allee mensen in nood .Geef toch vrede Heer daar waar er oorlog is ,of daar waar de mensen gewoon als familie niet meer met elkaar spreken zend uw H Geest over allen die het nodig hebben . Laat het voor ieder een vreugdevol Kerstmis worden Trees

Luc schreef op 21 december 2025 om 07:02

Immanuel God met ons…. het kan mij verkeerdelijk de indruk geven dat God ten allen tijde mijn bondgenoot is… Eckhart sprak van de geboorte van God IN ONS….voor mij is dat veiliger… God die altijd in mij woont en werkt… ik kan voorgoed de idee loslaten dat ik volledig afgescheiden ben van God… God is altijd in mij…Hij heeft er Zijn woon-en werkplaats… kerstmis is voor mij op de eerste plaats de geboorte van God in mij….in mijn kern ben ik goed want God is er …ik kan Hem altijd binnenlaten…Hij kan altijd maaltijd met mij houden…

Marlene schreef op 21 december 2025 om 06:58

Dit alles ‘moest’ gebeuren omdat God Liefde is, omdat Hij bij ons wilt zijn en Zijn belofte trouw blijft. God met ‘ons’, met ‘mij’, ik durf het nauwelijks te geloven. Voor mij betekent het dat ik gezien ben door God, ik moet niet perfect zijn, Hij wilt mij bewonen zoals ik ben. Ik hoef alles niet alleen te dragen. Wow! Ik heb Hem al ervaren op een meest onverwacht moment, tijdens de Eucharistie, tijdens een Aanbidding … Deze retraite heeft me elke dag enorm aangetrokken. De aanreiking van suggesties en bijkomend materiaal, het samen delen, het opschrijven … hebben daar allemaal toe bijgedragen. Mijn oprechte dank!

Hilda schreef op 20 december 2025 om 23:55

De engel maalt veel los met deze aankondiging. Maria beseft opeens dat hij een hele speciale boodschap heeft.
Wie is dat die genoemd wordt, moet ik hem Jezus noemen? En waarom ben ik degene die zo’n speciale krijg? Wie ben ik dat ik de door God gezonden zoon ban de allerhoogste mag dragen?
Het is de redder van alle mensen?
Wat een grote opgave voor Maria. Ik ben haar zeer dankbaar en neem graag een voorbeeld aan Maria.

Antonia schreef op 20 december 2025 om 23:42

Concreet, net als de hoofdprijs winnen, iedereen vindt er wat van. Hoe ga je daarmee om?
Het lijkt op het verhaal van Job en Maria. Hun ultieme kern is vertrouwen op God. Hoe doe je dat als je opgegroeid bent in een proces van steeds niet weten of je het juiste, het goede doet?
Welk woord geef je terug? Mijn antwoord is; hoe dan….?
Laat dat nu ook de 1e vraag van Job en Maria zijn.

Myriam schreef op 20 december 2025 om 23:25

Vanaf de eerste zondag van de Advent inspireerde de Kerk ons ​​om iets anders te doen: wandelen in het licht van de Heer. Wandelen, niet rennen. Waakzaam blijven. Oplettend zijn. Geduldig zijn. Dat was de uitnodiging: langzaam, met open ogen en een hart dat iets verwacht.
Maar vandaag, de laatste zondag van de Advent, lijkt het alsof de Kerk haar vreugde nauwelijks kan bedwingen. De Kerk en wij allen leven in gespannen verwachting, want het moment is nu werkelijk nabij.
In deze laatste dagen van de Advent blijft de kerststal een prachtige uitnodiging voor ons hart: een zichtbaar teken dat ons, stap voor stap, dichter brengt bij die onzichtbare maar reële aanwezigheid van God-met-ons.
Dus nu mag er een beetje haast zijn, niet gehaast of nerveus, maar vreugdevol, verlangend, vol verwachting.

Ton schreef op 20 december 2025 om 20:53

God, ik zoek U; U laat U kennen door de schrift en door Jezus, die ons leerde en leert dat U Liefde bent; breek ons, breek mij open naar U..

Anita schreef op 20 december 2025 om 20:04

– Door Maria heen is er een schok, vrees, onbegrip hoe dat kan gebeuren maar snel ook een overgave.
– Naar mijn mening is de laatste,(overgave aan God), de belangrijkste-beslissend voor ons allen.
– is het mogelijk een kind geboren daardoor,kwetsbaar maar wordt koning der koningen.
Een Verlosser voor de zonden van alle mensen.

Mia Van Vaerenbergh schreef op 20 december 2025 om 19:59

Geluk vinden
Langs verzonken wegen van de nacht
Is zoeken naar het kind
Verborgen in ons hart
Eenvoudig
geboren in een stal
Gelukkig met wat er echt toe doet
Een vlammetje van hoop en vergezicht
Een schittering in het heelal
De herder die zijn schapen hoedt
Koningen die hun rijkdom achterlaten
Volgend een spoor van licht
Voelen wat hen met elkaar verbindt
In het loslaten
Konden ze elkaar verstaan
Bij dat pasgeboren kind
Waar de Ster stil bleef staan

Dymph schreef op 20 december 2025 om 19:15

Jezus is mijn hoopvolle toekomst!

Gertruida schreef op 20 december 2025 om 14:34

Maria zei ik ben de dienares van de Heer, laat met mij gebeuren wat u gezegd hebt.

Vera Van hove schreef op 20 december 2025 om 14:26

Ja,God kijkt naar de wereld. Onze chaotische,onrustige wereld waar zoveel geweld heerst.
Laten wij bidden,blijven bidden,zonder ophouden, om vrede.
Straks is het kerstmis, feest van hoop en vreugde. Wat zal het nieuw geboren Kind doorstaan voor ons?De mens geworden God die tussen ons komt wonen?
Wat een onmetelijke liefde.
Laat ons die Liefde met liefde beantwoorden!

Gertruida schreef op 20 december 2025 om 14:25

Zacharias zijn reactie is heel herkenbaar. In de stilte kan je God ontmoeten, voorbereiden op de komst van zijn de zoon, tot inkeer komen

Martine schreef op 20 december 2025 om 12:52

Om Gabriels woorden zo maar te aanvaarden moet je jong en open zijn.Zij kent nog maar weinig vrees. Met mijn ouder wordende ogen, heb ik een veel terughoudender zicht op de zaak, net als Zacharias. In dat geval zegt de tekst dat je best zwijgt en de jeugd alle kansen geeft. Ook voor jezelf creeer je zo kansen

gert schreef op 20 december 2025 om 12:15

Terugblikkend op de voorbije 4 dagen van de retraite werd ik sterk aangesproken door krachtige woorden zoals “geloof hebben”, “Laat ik toe”, “stilstaan”, “Wat verhindert me”…
Elkeen uitdagende woorden die mezelf in vraag doen stellen en waar ik de durf uit haal om me in vraag te stellen.
Ik sta positief in het leven en ben gelukkig als ik andere mensen rondom mij gelukkig zie en kan bijdragen aan hun geluk. Het Christelijke geloof is sinds mijn jeugd in mijn aanwezig geweest, maar de laatste maanden en nu wederom met de diepgang in de adventsretraite besef ik dat ik nog meer mag en moet stilstaan bij de weg die God me toont.
Dit doe ik te weinig waardoor ik zijn tekens voor/aan mij niet altijd opmerk en de kansen mis om nog meer in Jezus’voetsporen te gaan.
God, laat me “geloven”, laat me “stil staan”, laat me “open” zijn

Bea schreef op 20 december 2025 om 11:42

God treedt binnen in onze tijd, Hij grijpt in, komt zijn belofte na, onzichtbaar voor de mensen, enkel Maria weet ervan en zal eraan meewerken. Het is Gods liefde voor de mensen die hier een nieuw begin maakt.

Marlene schreef op 20 december 2025 om 10:19

Het gebeurt op een heel gewone plek, in een gewoon huis, bij een jonge vrouw die nergens op voorbereid leek. God kijkt naar onze wereld met al haar gebreken en gebrokenheid: armoede, geweld, klimaatnood, oorlog, ontheemding. Maar Hij stuurt geen leger. God begint bij een mens, in Nazareth, een plek zonder uitstraling. Maar Maria schrikt, luistert, overweegt. Ik stel me haar verwarring voor, angst, verwondering, maar ook voorzichtig vertrouwen. Zij neemt de tijd. Zo komt Hij ook naar mij, in mijn huis, in mijn zorgen en mijn kwetsbaarheden. Daar wilt Hij iets nieuws beginnen. Heer God, U ziet mij in mijn kleinheid. Kom ook in mijn gewone leven.

Marion schreef op 20 december 2025 om 09:08

Uitverkorene zijn van God,
Maria was dit in al haar eenvoud.
Een voorbeeld voor mij, elke dag weer in deze materialistische wereld waar omzien naar die minder bedeelde steeds belangrijker wordt. Ook ik verzuim regelmatig hierin, beïnvloed door omgevingsfactoren en vergeet dan weer, hoe dom, de woorden van Jezus, ” in de zwakkeren, minderbedeelden ontmoet je mij”. Omzien naar elkaar, óók degenen die niet tot je familie, vrienden of kennissenkring behoren.
Elke dag weer probeer ik vanuit nederigheid en barmhartigheid mijn medemens te ontmoeten, mijn eigen agenda en ego weg te zetten. Heer zonder U lukt mij dat niet. Lees elke dag uw Woord om de weg te zien die u wilt dat ik ga

Marie-Louise schreef op 20 december 2025 om 08:29

Ik bid voor Het oekraiense volk en hun leider. Stuur alle liefde en kracht naar hen toe. En naar al die andere mensen die-ook op plekken die voor mij onzichtbaar blijven-strijden voor rechtvaardigheid en heelheid van de schepping.Maria kon de wereld niet redden. Ze deed wat haar handen te doen vonden. Laat mij daar vaardiger in worden.

trees schreef op 20 december 2025 om 07:14

Wees gegroet Maria .Deze morgen kom ik tot u .Gij zijt vol van genade. Maria ik ben zo ver van u af zo zwak in mijn doen en laten .Toch verlang ik Jezus Uw kind wat Gij ontvangen heeft , na de vraag van den Engel, aan u te volgen en oprecht lief te hebben Help mij Maria nog vijf dagen en dan vieren wij Kerstmis Jezus geboorte .help mij Hem alles aan te bieden en ik weet Jezus ontvangt alles van me en zal me helpen in de toekomst trouw te zijn en vele mensen te brengen naar Hem die de liefde zijt Trees

Luc schreef op 20 december 2025 om 07:03

Maria heeft altijd in de stilte gewoond en gewerkt…. zij was en is voor de wereld totaal onbekend en zonder betekenis…. toch voltrekt zich in haar het grootste heilsgebeuren dat op deze wereld ooit plaats had en plaats heeft…. want het heilsgebeuren, de komst van God in ons, eindigt niet maar groeit en bloeit op een stille, permanente wijze…. Maria schreef geen enkel boek, behaalde geen enkel diploma, las niet in de bijbel en ging niet naar de mis…. ze had maar één, bescheiden woning, de stilte, en daarom was zij in Gods ogen en hart zo onwaarschijnlijk belangrijk en geliefd….de vereniging met God is haar eerste en haar laatste doel….ook ik mag Jezus in mijn hart ontvangen, op voorwaarde dat ik in de stilte binnentreed…. en al wat ik ben en heb in Jezus’handen kan leggen….en wachten op Jezus wordt dan heel belangrijk voor mij…

Myriam schreef op 19 december 2025 om 23:10

Voor Zacharias, net als voor ons, is geloof een antwoord op de menselijke behoefte om Gods genade te aanvaarden: het is God toestemming geven om ons lief te hebben. Dan bezoekt Gods barmhartigheid mijn zonde, mijn wonden, en wordt de vonk van een diepgaande ontmoeting met God’s werkelijkheid.
Geloof is mijn ontmoeting tussen Gods genade en mijn armoede, die aanvaardt dat God mij liefheeft en zegt: “Laat het zo zijn.”
God wil dicht bij ons komen, en met dit doel wordt zijn barmhartigheid aan ons geopenbaard in zijn Zoon, Jezus. De enige taak van het geloof is het ontvangen van Gods barmhartigheid, die vanaf het kruis is uitgestort.
Alleen Gods liefde kan onze harten veranderen; de hele geschiedenis van het geloof bestaat uit het verwelkomen van God: geloven in Jezus die mij liefheeft, geloven in Jezus die mij redt.