Gastenboek

Bart Krijnen schreef op 21 februari 2026 om 14:53

De zorg van het personeel hier voor schaft mij veel vreugde en dankbaarheid. Mijn sublieme gezondheid als bijna 90-jarige schaft mij vreugde en dankbaarheid. God is toch zo goed en welwillend voor mij, zodat ik zelfs anderen telefonisch kan en wil troosten en het ook zo juist gedaan heb. He me goed voelen naar lichaam en geest probeer ik ook over te brengen naar medebewoners. Touw, Verbondenheid en Genieten van het Leven: dat ervaar ik. Ook het lezen van andere meditaties verbetert mijn spiritualiteit in en met God en komt nu goed tot uiting in mijn levenssituatie. Blijheid en Vreugde verhogen mijn levensgedragingen.

lutgart schreef op 21 februari 2026 om 14:25

Resonantie met God ervaren-vandaag-

Is contact leggen van hoofd(ego) naar mijn hart.
God ontmoeten op zielsniveau.
Het is voor mij soms als een plots thuiskomen waar
de mist oplost en ik aanwezigheid,heling,bewustwording ,antwoorden,
liefde mag ervaren.

Martine schreef op 21 februari 2026 om 13:51

Goede God, telkens weer geeft gij mij tekenen van uw goedheid door middel van mijn omgeving: zon wanneer ik warmte nodig heb, licht wanneer ik alles weer zwart zie, een glimlach om mij te bemoedigen, vogels die vrolijk bezig zijn aan hun dagelijkse taken, knusse regen tegen het raam om mij te herinneren dat ik veilig binnen zit, bemoedigende woorden en soms eens een extra knuffel als ik het wat minder zie zitten. U blijft trouw in mijn buurt. Dank hiervoor.

Lieve schreef op 21 februari 2026 om 13:14

Gods goedheid ervaar ik van kleinsafaan in mijn leven. Ik weet nog van vroeger hoe deugd het deed als ik kon biechten. Ik voelde me nadien herboren. Met een gelovige moeder aan mijn zijde, was het geloof vanzelfsprekend. In de meimaand werd er thuis veel gebeden. Moeder nam het initiatief.
Met het ouder worden neem ik zelf het initiatief voor gebed, telkens ik voor een moeilijke opdracht sta/stond. Ik voel Gods steun en bedank Hem voor Zijn goedheid, voor Zijn trouw, voor Zijn vergeving.
Ik voel dat ik altijd op God mag rekenen. Spijtig genoeg lukt het tot nu toe nog niet altijd om dagelijks tot Hem te bidden. De intentie is er wel en het lukt al aardig. Dank U Heer.

Clara schreef op 21 februari 2026 om 11:54

Danken is loslaten. Dankbaar voor de mooie berichten in de gastenboek. Onderweg samen lopen, vallen en struikelen naar het licht. Wetend dat God je ziet en dat hij je accepteert zoals je bent. Soms denk ik dat we hem een plezier doen met ons acteerwerk op deze pagina.
Ik kan blijven struikelen omdat hij me altijd opvang. Dankjewel lieve God.

Olivia. schreef op 21 februari 2026 om 11:45

Als we zouden weten hoeveel onze Vader van ons houdt zouden we nooit aarzelen om naar Hem toe te gaan. Richt je dus in de Veertigdagentijd op de Heer en vraag Hem je hart te veranderen. Stel niet uit, doe het nu.Strek je armen naar Hem uit. Roep tot Hem. Hier ben ik, Heer! Ik heb vandaag uw barmhartigheid nodig! Dank U Heer.

Gerard schreef op 21 februari 2026 om 11:16

Inhoudelijk mooi en veel behartenswaardig te lezen. Maar dat lezen leidt mij erg af van het mediteren.
Ben de methode van “bidden onderweg” gewend, waarin ik helemaal kan op gaan. Doe nu beiden.
Maar overweeg alleen bidden onderweg te gaan doen vanwege bovengenoemde reden en omdat het een beetje veel van hetzelfde, goede is.
Waarom volgend jaar bidden onderweg en de vastenretraite niet integreren op de wijze van bidden onderweg?
Wel vast bedankt voor alle energie en moeite die jullie bij het prepareren hebben gebruikt.
Gods zegen wensend, Gerard.

Wiske schreef op 21 februari 2026 om 11:01

Lieve God,
Jouw trouw is groot.
Heel mijn leven was en ben Jij trouw aan mij.
Jouw Liefde ontzeg Jij me nooit.
Jouw Goedheid omringt mij altijd
Ook al voel ik het niet
Ook al twijfel ik soms
VERGEEF MIJ

Anne-Marie schreef op 21 februari 2026 om 10:33

lieve God, uw nabijheid ervaar ik al heel mijn leven. U laat me niet los, dank je lieve God voor alle mensen die u op mijn pad bracht en u nader bij mij brengen. Dank u voor mijn leven hoe zwaar het soms ook is uw steun en nabijheid hebben me steeds door alles geholpen. Soms was u dichtbij, soms veraf. U bleef me trouw.

Christel schreef op 21 februari 2026 om 09:39

De Heer vergeeft mij keer op keer,alhoewel ik het niet verdien. De Heer geeft mij zoveel, keer op keer, alhoewel ik het zeker niet verdien. Ik ben Hem dankbaar, ik besef wat Hij mij geeft elke dag en toch slaag ik erin het telkens weer te verprutsen. Wat is Hij geduldig en barmhartig…

rita schreef op 21 februari 2026 om 08:38

ik koester het verlangen om trouw aan dit moment te zijn. Vraag en bid om de anderen te laten zijn wie ze zijn

Vera Van hove schreef op 21 februari 2026 om 08:15

“Danken is los laten”
Daar denk ik veel over na!
Nooit zal ik genoeg kunnen danken,voor mijn hele bestaan.Voor zoveel gaven en gunsten die de Heer ons schenkt

Luc schreef op 21 februari 2026 om 06:52

De Heer is onwaarschijnlijk goed, trouw en barmhartig… Hij is in de kern van mijn binnenkant komen wonen en werken… Hij nodigt mij uit om alles wat mij bezighoudt in Zijn handen te leggen, het lijden van mijzelf en van de hele wereld… Hij leert mij wat stilte betekent en wat geduldig wachten is…. hoe méér ik aan Hem kan geven, hoe méér ik van Hem kan ontvangen…. Hij omvormt alles wat wij Hem geven in onvoorwaardelijke liefde, in stilte, in barmhartigheid, in nederigheid….Zijn stilte neemt alles van ons over, wij hoeven zelf niets te doen dan te vertrouwen, te wachten en naar Hem te kijken….Hij brengt ons in verbinding met al onze lotgenoten, de mensen die deze retraite volgen maar ook de mensen van onze hele mensenfamilie….ik mag al mijn gedachten en gevoelens, al mijn plannen en projecten aan Hem toevertrouwen…. Hij transformeert alles in goddelijke Liefde….

Lucien schreef op 20 februari 2026 om 23:38

In verhouding tot andere jaren lijkt mij de vastenperiode zo ver af van het dagelijkse leven.ik probeer me te concentreren maar mijn gedachten dwalen ongewild af.
Toch zal ik …proberen…deze periode zonvol te doorworstelen
Moge God me daarbij helpen

Hilda schreef op 20 februari 2026 om 22:38

Mijn juk draag ik met trots. Mijn gebed om in vrede te kunnen leven met alle volkeren, Mijn poging tot meehelpen op mijn manier, zoveel kan ik niet doen dan wel bidden om vrede en mijn medemens als mijn gelijke zien.
Ik voel.mij geborgen in u en put kracht uit u Heer. Vol overgave begeef ik mij op weg van de vastentijd en pak ieder moment om met inkeer de te leven gericht naar uw zoon Jezus Christus.

Myriam schreef op 20 februari 2026 om 22:22

Kiezen voor activiteiten die ons geloof weerspiegelen en neem eraan deel, zoals anderen in nood helpen of openlijk over ons geloof praten. Dit zal ons karakter versterken en ons laten zien hoe we op een manier kunnen leven die God eert, in plaats van zomaar met de stroom mee te gaan.
Overweeg een week lang niet te klagen. In plaats van te wijzen op wat er ontbreekt of wat ons dwarszit, kiezen voor een positieve benadering waarbij elk gezinslid ergens dankbaar voor is en samen bidt om zegeningen in plaats van zich te richten op problemen. Deze verandering kan zowel ons persoonlijke als ons gezinsleven transformeren, een omgeving van liefde en dankbaarheid creëren die de familiebanden versterkt en ons helpt Gods wil te vervullen.

Hennie schreef op 20 februari 2026 om 21:49

Heer God, ik begreep het niet, dat U in mij was , al die jaren was U in mij. Ik zocht U buiten mij, ik zocht U overal, en ik verdwaalde, en ben het spoor totaal bijster geraakt.
Maar nu hebt U mij de weg gewezen, om terug te keren naar huis…

Hoe kan ik U danken, voor het blijven wachten op mij, Heer God van het Licht

Marlene schreef op 20 februari 2026 om 21:34

Gebed voor deze 40-dagen tijd
Heer, ik verlang om te bidden. Laat mij bij U komen. Leer mij los te laten wat mij van U verwijdert. Ontsluit mijn hart en mijn ziel voor uw nabijheid.

Johanna schreef op 20 februari 2026 om 20:43

Ik worstel met de ketenen van boosheid, van gevoelens dat ik dit niet verdien. Maar het drijft me verder af en maakt me bitter en bang. Verbreek het Heer, schenk me zachte moed, dat het harde zacht wordt en er weer liefde kan stromen…

gerda schreef op 20 februari 2026 om 20:34

Uw trouw is groot voor ieder die U aanroept!
Dat geloof ik. Dat ervaar ik.
Mensen die trouw zijn, zijn een zegen in mijn leven.
Trouw blijven aan de weg van de liefde.
Het vraagt om steeds opnieuw te verbinden met Jezus.
Zonder die verbondenheid lukt het me zeker niet.
Het is steeds opnieuw beginnen.
Geloven in de woorden van Jezus: Sta op en ga!
Steeds vragen om hulp, elke dag opnieuw.
Het kan, het mag. Dankbaar!

Nelleke schreef op 20 februari 2026 om 19:55

De ketenen waarvan ik los moet komen zijn o.a. dat ik voor mezelf moet “opkomen” omdat anderen dat niet doen en dan vooral op emotioneel gebied.mijn man kan dat niet doordat hij zijn eigen rugzak en dingen heeft zoals a.d.d.ect.Ik ben al tijd de”aandrijver” geweest ook in ons eigen gezin en in mijn grote gezin van herkomst.De kinderen hebben hun eigen drukke gezin en bestaan waarvoor we soms mogen bijspringen wat . Daar ben ik nu ik 68 ben, moe van.Heer wilt U het van mij overnemen? Ook de keten te denken een tegenprestatie te moeten leveren als ik van U ontvang? Help mij te rusten in Uw genade Heer De zorg voor mensen om mij heen ligt me beter zoals we dit weekend weer koken op de Herberg. Heb dank Heer dat dat zoveel voldoening geeft! HeerUvroeg voor Uzelf geen tegenprestatie alleen om met U te waken.Shalom!

Bart Krijnen schreef op 20 februari 2026 om 19:52

God ik houd niet alleen van U, maar ik bemin u ook. Als ik fouten heb begaan dan vraag ik om vergeving en dan net alleen aan U maar ook aan mijn medemens. Ik heb vaak moeite, dat medemensen zich opdringen in woord of daad, die verkeerd zijn Ik reageer dan i.p.v. te zwijgen. Boos worden en dan er negatief erop ingaan of antwoorden: dat is onjuist. Vaak is de beste houding: ZWIJG en BEMOEI je er niet mee (niet gemakkelijk).
Ik voel dat aan als een afwijking van God voor mij doch als een attente medewerking voor waarheid, echtheid en juistheid, maar die is ook niet altijd in mij aanwezig zeker niet altijd op het ogenblik zelf.
Ik zoek steeds naar een waardig en zinvol bestaan voor IEDEREEN, want wij zijn allemaal een Schepping van God en niet helemaal volmaakt, maar er wel naar streven en ervoor vechten !

Ton schreef op 20 februari 2026 om 19:04

Stil sta ik bij waar ik ben en hoe ik ben; het voelt stroperig; ik stroom niet goed; lichamelijke klachten.; wat goed te weten dat U, God, ons en ook mij zoekt, ook als het tegen zit..

marjo schreef op 20 februari 2026 om 19:01

De ketenen die ik voel heb ik vaak zelf daar geplaatst. Het lijkt veilig te zijn om te weten dat je vast zit. Maar nu voel ik dat God mij het vertrouwen geeft om zelf ook te ervaren dat ik zonder die ketens mag leven – dat ik vrij mag zijn door zijn liefde. Dat voelt heel apart maar wel erg fijn. Dank u.

mieke schreef op 20 februari 2026 om 18:43

Zie ik mogelijkheden om mee te werken aan een menswaardiger bestaan voor anderen?

Als zieke met een lange behandelingstraject zag ik eerst enkel de beperkingen van aan huis gebonden te zijn. Maar eigenlijk zijn er naast bidden voor anderen die een kruis dragen, ook kleine creatieve manieren om mee te leven met iemand of om nabij te zijn. Dus, dank je wel om mijn ogen hiervoor te openen.

Deze 40dagentijd kan vruchtbaar zijn door dankbaar te zijn voor al het goede en het mooie die rondom mij gebeurt.

janneline reah schreef op 20 februari 2026 om 17:03

Deze zin uit de bijbel vind ik het mooiste en het meest effectief: “” Be still and know that I am God””

Isabelle schreef op 20 februari 2026 om 16:40

Comme il est étonnant de recevoir une réponse de l’Esprit de Dieu au terme du temps de prière avec Is 58.
Face à mes chaines de peur, mes jougs intérieurs qui me rétrécissent le coeur, la vie, l’élan de vie, Jésus me dit “venez à moi, vous tous qui peinez et ployez sous le poids du fardeau (…) prenez sur vous MON joug et devenez mes disciples car je suis doux et humble de coeur et vous trouverez le repos pour vos âmes. Mon joug est aisé et mon fardeau léger.
(Mt 11, 28 je crois?).
Incroyable et fulgurante réponse de l’Esprit Saint dans mon coeur fatigué.
Alors ta lumière jaillira comme l’aurore et tes forces reviendront!
Je rends grâce de tout mon être, ça m’est tombé dessus comme ça!
Le Seigneur répond vraiment lorsque nous crions vers lui.

lutgart schreef op 20 februari 2026 om 13:51

Welke ketenen herken ik in mezelf?
Wat is er met mij aan de hand?

Mijn innerlijk kompas,het goddelijke Zijn verloren,afgestompt
door verwarrende prikkels en berichten,geen concreet levensdoel
meer voor ogen.
Niets is wat het lijkt.Leef ik in een kwaadaardig sprookje?
Iedere morgen en dag vol onzekerheid.
Verlangen naar verloren tijd.
Het ongehoorde is alledaags geworden.
Hier en daar is er nog een enkeling die leeft vanuit zijn goddelijke afkomst.
Ik herken hem aan zijn levenswijze en wijsheid.
Hij gaat respectvol om met anderen,de natuur en leeft vanuit een innerlijk weten.
Hij leeft in de stilte, zich steeds bewust van zijn goddelijke afkomst waar duisternis
verdreven is.
Hij leeft in het ware Licht en ontmoet er zijn ware Zelf.
Door zijn herinnering aan het Vaderhuis beleeft hij het koninkrijk Gods hier op aarde.
Hij is een nieuwe mens.
Een nieuw perspectief komt mij tegemoet…

Gertruida schreef op 20 februari 2026 om 12:43

God wilt u mij ketenen helpen te verbreken, acceptatie van mijn gezondheid, hoopvol blijven en proberen langzaam op te krabbelen, afleiding zoeken, belangstelling voor mijn naasten, dankbaar voor de ontvangen hulp van partner

Alfred schreef op 20 februari 2026 om 11:36

Niet in Competitie

Ik zie mijn schaduw
en glimlach.
Zij hoort bij mijn licht.
Wat donker leek
blijkt diepte te zijn.
Ik hoef niets te bewijzen.

In mijn borst
brandt een zachte zon.
Vermoeidheid mag rusten,
woede mag spreken,
tranen krijgen ruimte.
Mijn lichaam is geen vijand
maar een vriend die fluistert.

Mijn angst is menselijk,
mijn breekbaarheid gewoon.
Ik geef haar geen masker
en ook geen troon.
Wat ik erken
wordt lichter.

Ik adem.
Ik sta in deze wereld
zonder competitie—
niet groter, niet kleiner,
gewoon aanwezig.

Wat verschijnt, mag verschijnen.
Wat verdwijnt, mag verdwijnen.
In het omarmen van mijn duisternis
wordt mijn hart ruim,
vrij genoeg om te stralen
zonder iemand te overtreffen.

Dank Iedereen voor jullie berichten.

Baudie schreef op 20 februari 2026 om 11:24

Me laten liefhebben door God……

Niet; waar bent u? Ik voel U niet maar ja zeggen op Zijn grote liefde voor mij en die dan weer doorgeven .

Baudie schreef op 20 februari 2026 om 11:19

Wat mij wel raakt is het zinnetje dat je je mag laten liefhebben door Hem. Het toelaten dat God van je houdt en daar dankbaar voor zijn.
En minder tijd op mijn telefoon maar m wel gebruiken ter bemoediging van de contacten die het moeilijk hebben. Een lief woord, een lief gifje, een knuffel,het zit m in de hele kleine dingen.

Anits schreef op 20 februari 2026 om 11:19

Ik heb heel erg veel moeite, deze keer. Alles lijkt tegen. Geen concentratie mogelijk.
Er zit iets in mijn gedachten dat ik weet niet goed is, maar blijft malen. Heb tegen een priester gevraagd of ik iets mag vragen. Het antwoord was: JA
Ik antwoordde : “niet nu,ik moet eerst mijn moed verzamelen”
Ik volg wel de retraite elke dag

Lieve schreef op 20 februari 2026 om 10:48

Ik ervaar bij mezelf regelmatig onverwerkt verdriet… Dit maakt het soms moeilijk om anderen te troosten, omdat ik zelf in moeilijke, droevige situaties weinig troost heb ervaren. Ik voel me hierdoor geketend. Ik verlang ernaar om hiervan bevrijd te worden, opdat ik weer open kan staan voor anderen die mij nodig hebben.

Bart Krijnen schreef op 20 februari 2026 om 10:43

Leven voor mij is, dat ik dnkbaar benen blijf voor wat ik nu ben en mag en kan zijn. Goede familiebanen met mijn familie in Nederland en helaas minder goede banden met mijn confraters e dat laatste stoort me, omdat ik niet meer in mijn kloostergemeenschap kan leven en wonen. Wel heb ik zeer actief en positief gewerkt en genoten vanuit mijn gemeenschap in het parochieapostolaat rondom mijn leefgemeenschap en als zeer dankbaar en vreugdevol ervaren als mens en als priester was ik een echt dienaar voor vele parochies en dar ben ik ook God dankbaar voor alsmede mijn oversten.

Marian schreef op 20 februari 2026 om 10:12

In deze vastentijd is het goed om te kijken waar heb ik te veel gedaan,wat ik los wil laten.B.v. te veel op.mijn mobiel kijken.En meer gebedstijd inlassen.En oudere mensen of alleen staanden opzoeken.
Dank u wel en wens vele mensen een gezegende vastentijd.

Odette schreef op 20 februari 2026 om 10:08

Heer,help mij mensen te aanvaarden zoals ze zijn en hen niet te bekritiseren,zoals jij allen bemint.

Matti schreef op 20 februari 2026 om 09:56

Here, er is iemand in mijn leven die te veel ruimte inneemt in mijn leven. Dat leidt tot een overmaat van prikkels en druk. Ik heb dit al aangekaart met de persoon in kwestie maar er is weinig verbetering. Hoe kan ik tegelijk barmhartig zijn en overmatige prikkels vermijden? Geef mij wijsheid in deze zaak, Heer, u bent de bron van alle wijsheid.

Olivia schreef op 20 februari 2026 om 09:13

Bidt en smeekt in de Geest bij elke gelegenheid en op allerlei wijze.

Vera Van hove schreef op 20 februari 2026 om 08:19

Me innerlijk los maken,bevrijden van elke druk.Mezelf niets verplichten wat ik niet aan kan,ook de medemens niet.
Wie schuld heeft vrij spreken:het was niet met opzet.
Verdraagzaam en barmhartig zijn.

Olivia schreef op 20 februari 2026 om 00:42

Ieder van ons kan de aanwezigheid van Jezus zo diep ervaren dat het voelt alsof Hij recht voor ons staat. Lof en dank aan U Heer Jezus.

Myriam schreef op 19 februari 2026 om 23:41

Het kiezen voor het leven betekent een keuze maken. We kiezen voor het leven door voor God te kiezen. Wanneer we de Heer met geloof, liefde en gehoorzaamheid beantwoorden, ontvangen we het eeuwige leven.
Wanneer we Jezus aanvaarden en ons toewijden om Hem te volgen. Hij wordt ons leven.
De Heer liefhebben is de eerste stap in het kiezen voor het leven. Wanneer we de Heer liefhebben, verlangen we ernaar Hem intiem te kennen. We horen Zijn stem en volgen Hem.
Alleen wanneer ons hart oprecht is, kan ons leven ten volle het doel en de wil van de Heer weerspiegelen.

Hilda schreef op 19 februari 2026 om 23:36

Wanneer ben ik in uw hand, wat voel ik als u bij me bent?
Ik kan het uitleggen als ongedwongen, meegaand, bereid to openstaan voor de ander. Dat nieuwe perspectief bij het verlies van contact met God is heel mysterieus. Het komt als een vonk uit het niets. Dat kan wel eens lang lang duren. Een dal kan diep en nauw zijn. Dan is de afstand niet te overbruggen. Was ik dan niet geroepen? In de war gebracht? Geen kennis van zaken?
Maar die sluier is opgetrokken door wijsheid. Door u te kennen, ten volle sinds een aantal jaar, is er een onbevangen openheid in mij gekomen en ben ik vrij alles te vragen aan u.
God u haalt mij uit het donker naar boven en bevrijd mijn ziel.

Michael schreef op 19 februari 2026 om 23:10

Woensdag voor het eerst in mijn leven – 64, katholiek gedoopt en eerste communie gedaan eind jaren zestig, maar mijn ouders hebben helaas alles losgelaten daarna – askruisje gehaald in een volle kerk. Ik was onder de indruk van het ritueel, de pastoor die, als hij het kruisje van de as van de palmtakken van vorig jaar op je voorhoofd tekent, tegen je zegt: ‘stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren’, het raakte me. Een van de krachtigste frasen uit de Bijbel, door God gesproken tot Adam meteen na de zondeval. Vanaf dat moment is de mens (zich) bewust (van zijn sterfelijkheid). Ik ben door deze ervaring voor het eerst bewust begonnen met de veertigdagentijd. Toen ik de parochianen een voor een voorbij zag komen met dat zwarte kruisje op hun voorhoofd, een epische plek, moest ik aan naderende oorlog denken.

Christine schreef op 19 februari 2026 om 22:20

God verlangt ernaar dat wij tot leven komen en Hij wijst ons een weg om op dat verlangen in te kunnen gaan. 1. Wat is leven voor mij? Hoe voel ik dat ik ten volle leef? Leven is voor mij om zo goed mogelijk *God te beminnen *zijn wegen en zijn geboden, voorschriften en bepalingen na te komen. Dit is niet altijd gemakkelijk. Ik hoop dat de Heer mij toch zegent. 2. Ik denk terug aan de afgelopen periode. Op welke momenten voelde ik me uitgenodigd tot meer leven? Op de momenten dat ik naar de nieuwsberichtgeving kijk (Bill White, Oekrïene, Gaza, Iran,….) voel ik me uitgenodigd om te verwoorden ‘Waarom luisteren jullie niet naar de Heer?’. Gelukkig zijn er naar Pasen toe ook nog catechumenen die zich willen scharen achter onze Heer. De toenemende uitholling van de religieuze praktijk” blijven we bestrijden met onze paus.

Alfred schreef op 19 februari 2026 om 22:00

Ode aan mijn hoofd
(in Zijn aanwezigheid)

jij die vooruit wilde
toen niemand wist waarheen

jij die plannen maakte
om niet te hoeven voelen

jij die waakte
toen ik te klein was

je zocht regels
houvast

niet uit macht
maar uit angst
mij kwijt te raken

je rende
waar stilte te groot werd

je sprak
waar leegte dreigde

ik zie nu
je wilde niet heersen
maar dragen
redden
overleven

soms maakte je het nauwer
dan nodig was

soms vergat je
dat rust
ook een antwoord is

nacht na nacht
bleef je denken

en God was daar
onder de adem
in het hier

nu mag je rusten

je hoeft niet meer te sturen

Hij draagt

ik ben er

je hoeft mij
niet langer
te beschermen

ik draag mezelf

en jij
mag eindelijk
bij ons zijn.

Godelieve schreef op 19 februari 2026 om 21:09

God, moeizaam ben ik aan deze retraite begonnen. Alleen het herlezen van de Schrifttekst geeft mij rust. Daarin wil ik uw stem horen. Kom Heer, uw dienaar luistert.

Bart Krijnen schreef op 19 februari 2026 om 20:59

Als reactie op de meditatie van gisteren heb ik gewoon het voornemen genomen om te luisteren naar het goede van wat ze te zeggen hebben in me op te nemen alsook de Aswoensdagviering concreter nadien te beleven om zo dichter Gods stem in mij op te nemen en te beleven en me zo op de goede weg te zetten en ook mezelf. Dus het goede te zien, te beleven en door te geven. Hierbij steeds dankbaar moet ik zijn, dat ik het kan en het ook doe voor al hetgeen ik krijg en ontvang zeker qua verzorging e.a. Zo helpt God en medemens mij ten volle. DAN U!

P.W. schreef op 19 februari 2026 om 20:46

Het is zo mooi om gedachten van anderen te lezen. In het dagelijks leven worden die zelden uitgesproken.Je neemt meer tijd om met God bezig te zijn, doordat je op deze manier gestimuleerd wordt.

Nelleke schreef op 19 februari 2026 om 20:23

Hem liefhebben boven alles en de naaste als mijzelf..daar schiet ik in tekort..leven is tot het doel komen waarvoor ik geschapen ben..soms durf ik zo weinig te genieten omdat ik dan denk dat ik wat an ders , vooral nuttigs moet doen..Laatst zag ik een aflevering van ” choozen::dat Jezus feestvierde met zijn geliefden om Hem heen, een eye-opener..en ja ik doe ook leuke dingen..maar soms voelt het als zo.n groot contrast met de mensen die zo lijden moeten om Zijns naams wil..
Shalom allen.