Gastenboek

Hans schreef op 11 maart 2026 om 14:55

eens
de Leefregel
goed om te doen
om een volk te worden,
begrenzingen om gerichtheden
tot voorbij onze eigen levensstijlen
mogelijk te maken, God zij met ons
verbond, momenteel tot voorlopers
voorbeeld geboden, in Diens bod
tot wederom gemeenschap
geroepen behoeftig
nu heel actueel.

lutgart schreef op 11 maart 2026 om 12:58

Het onderricht dat ik u geef…

Het geweten in mijn hart gelegd.
Deze metgezel knaagt aan mij.
Hij kauwt op mijn herinnering.
Geen ander die het voelt.
Naar geweten handelen.
Het zegt of iets goed of slecht is.
Niemand wordt hiervan gevrijwaard.
Een innerlijke stem ervaren en
gemoedsrust komt tot bedaren.
Paradijs gevonden,
in een mens met een geweten,
weten hoe liefde voelt…

Vera Van hove schreef op 11 maart 2026 om 11:35

Elke vorm van liefde,elke vorm van goedheid,doet me denken aan de oneindig grote Liefde en goedheid van God.
De Allerhoogste, de Allergrootste, de Alwetende God,die dag en nacht, elk moment voor ons zorgt.
Alleen de Almachtige God kan dat.
Ik houd van Hem met alles wie ik ben

Jail schreef op 11 maart 2026 om 09:50

Hij die ik Zijn ga noemen omdat ik God zo een zwaar woord vind. Jezus gaat mij ook beter af. Jezus met zijn mooie parabels en zijn sterven voor zijn idealen voor zijn gevoel zo worden de mensen gelukkig.
De vraag wat heeft God voor jou betekend in tijden van dorheid en droogte was moeilijk. Terug aan moeilijke tijden denken geeft me angst. God heb ik toen niet gevonden. Ik voelde me levend dood, ik voelde geen liefde meer voor de andere. Enkel liefde voor mezelf, angst voor mijn ziekte voor mijn beproeving.
Ik ervaar geen God, ik ervaar een gevoel van dankbaarheid en Liefde.
God zijn geboden zijn voor mij zeker een houvast. Zijn woord is mijn wegwijzer. Heer blijf me nabij Amen.

Anita schreef op 11 maart 2026 om 09:00

Ja, nooit zo gedacht, hoe dichtbij God is bij mij/ hele volk.

De rechtvaardige wetten worden remmen en troost.
En liefde is een levenslange weg.

A schreef op 11 maart 2026 om 08:28

Vaak wordt ik angstig als ik merk dat retraites eerst gaan over de Liefde die ik mag ontvangen maar er vervolgens altijd iets tegenover moet staan.
Voortkomend uit hechtingstrauma voel ik mij dan altijd tekort schieten als ik dan ‘iets voor anderen moet gaan doen’ want juist die ander is zo onveilig voor me.
Vandaag voel ik voor het eerst een verlangen opkomen bij de zin ‘vraag ik Jezus dat helderder mag worden hoe ik hem lief kan hebben’. Dat ik dat blijkbaar nu nog niet direct hoef te kunnen allemaal. Dat dat een proces mag zijn, net zoals mijn therapieproces, van helderder worden. En voel ik ergens diep weg een klein verlangen ontstaan om te gaan ontdekken en leren hoe ik mijn Jezus lief kan hebben. Hoe ík Hem lief mag hebben, op de manier die Hij voor mij voor ogen heeft. Ik wil dat graag ontdekken met Hem.

Wilma schreef op 11 maart 2026 om 08:06

Loslaten en duidelijk je grenzen aangeven en bewaken. Je hoeft jezelf niet als deurmat te laten behandelen. Zelfliefde en zelfrespect hanteren. En het hoofdstuk van het boek omslaan, niet erin blijven hangen. Er zijn veel toxische mensen en ziekmakende situatie. Het ‘stof’ van je af slaan en verder gaan op je pad. Eigen verantwoordelijkheid en gezonde zelfbescherming.

Trees schreef op 11 maart 2026 om 07:26

Goede God .Soms lijkt u zo ver weg en of u ons niet hoort. Toch geloof ik dat u ons bidden hoort Jezus ik wil naar de profeten luisteren u heeft hun de wet laten opschrijven ik wil deze ook aannemen en volgen Vooral wil ik proberen goed te zijn ,voor allen met wie ik samen woon ,geef mij uw woorden in om de ander gelukkig te maken .Moger ook zij geloven aan uw grote liefde voor allen .Jezus toch roep ik ook deze dag geef vrede in de wereld dat de leiders tot inkeer moge komen en help de zieken dank u Trees

Luc schreef op 11 maart 2026 om 07:02

God is mij zo nabij dat ik soms het gevoel heb van een omvormende eenheid… het grote verschil is dat ik in mijn kindertijd leefde met een God in de wolken, een God in de hemel ver van mijn bestaan…. door meditatie heb ik geleerd dat God diep in mij leeft…. Hij is mij meer nabij dan ik mezelf nabij ben… daarom zei Jean de daliata ook dat het goed is zoveel mogelijk dicht bij het hart te verwijlen omdat wij dan dicht bij de Heer wonen en in verbinding zijn…ik ben geevolueerd van een God-buiten-mijzelf naar een God-binnen-mijzelf… Jezus sprak van de wijnstok en de ranken…. de ranken zijn in permanente verbinding met de wijnstok, zoniet verdorren de ranken….ik mag participeren aan de levensstroom die vanuit God diep in mij vertrekt en de hele wereld bevrucht…alleen kan ik de liefde niet oppotten… liefde wordt ontvangen en doorgegeven…..

Nelleke schreef op 11 maart 2026 om 00:10

Gelijk ook wij vergeven…kun je soms bijna niet uitspreken.
Soms heeft het leven ” je zo te pakken gehad” dat je je emoties kwijt bent..of hooguit boosheid voelt.Soms denk of zeg je” ik ben God niet” ik ben mens.Maar als ik weer tot het besef kom wat mijzelf door Hem vergeven wordt door Jezus de Rechtvaardige…wordt je ” vanzelf” weer ruimhartig…
Shalom voor allen

Myriam schreef op 10 maart 2026 om 22:35

We weten uit eigen ervaring dat vergeving moeilijk is. Sommigen beweren dat bepaalde daden onvergeeflijk zijn. Er is niets, hoe ernstig ook, dat onvergeeflijk is en dat we niet zouden moeten vergeven. Jezus maakt dit duidelijk in de evangelie van vandaag. Als God ons vergeeft en altijd Zijn hand opheft om ons te vergeven, dan zouden wij Hem moeten volgen en onze broeders en zusters vergeven. Een tweede reden om altijd te vergeven, is dat als we niet vergeven, of wrok en haat koesteren in ons hart jegens iemand, zijn wij degenen die het meest lijden. Haat en onvergevingsgezindheid belemmeren ons geluk; ze schaden ons fysiek en mentaal, en houden ons gevangen in het verleden en beroven ons van onze vrijheid om verder te gaan. Het beste is te vergeving omdat is de beste manier om in vrede en vrijheid te leven.

Katrien schreef op 10 maart 2026 om 21:49

Ik ervaar God op dit moment ver weg, niet van mij persoonlijk maar van de realiteit van de oorlog. Ik weet wel dat Hij niet verantwoordelijk is voor deze oorlog maar zoals de tekst van Deut. zegt kan ik niet zeggen “dat Hij ons telkens dichtbij komt als wij tot Hem roepen” ER staat wel “wij” in het meervoud. Wie zijn die “wij”? zijn volk nu, de vele mensen die lijden en slachtoffer zijn van anderen die zijn geboden niet onderhouden (liegen, moorden,..) Ik weet wel dat ik niet de rekening van anderen hoef te maken maar voor anderen die lijden en sterven onder onrecht zou ik zo graag die Liefde en barmhartigheid van God door mijn roepen voor hen willen bekomen… maar dat is te GELOVEN … Kom Heilige Geest ontsteek in ons het vuur van uw Liefde … zend uw Geest uit en alles kan herschapen worden …

Olivia schreef op 10 maart 2026 om 20:59

Vergeving schenken maakt de weg vrij voor emotioneel herstel en stelt je in staat om verder te gaan met je leven. Dit kan door middel van gebed (b.v.”Heer, help mij om het los te laten”) of het zegenen van de ander in plaats van wraak te koesteren. Vergeving schenken is je leven veranderen. Met de kracht en liefde van onze Lieve God.

Bart Krijnen schreef op 10 maart 2026 om 20:41

Vergeving schenken is heel belangrijk voor mij. Als ik fouten tegenover mijn naasten heb begaan, dan is het voor mij niet moeilijk om vergeving te schenken. Voor mij is het als ’t ware een vanzelfsprekendheid. Als mens heb ik er dus geen moeite mee, doch fouten maken tegenover mijn naasten is jammer genoeg veel meer in mij aanwezig helaas. Heel jammer vind ik, dat het sacrament zo ondergewaardeerd is in deze tijd. De naastenliefde schenden onder meer is een schending van Gods naastenliefde. Hopelijk word God niet teveel ‘opzijgeschoven’ en blijven mensen elkaar vergeven dank zij Gods Liefde en Goedheid voor iedereen.

Kim schreef op 10 maart 2026 om 19:27

Vergeven en toch je grenzen bewaren….
Ergens lijkt dat elkaar te bijten. Ik kom daar nog niet uit, Heer. Laat U het mij zien.

Hennie schreef op 10 maart 2026 om 18:59

Dat ik zo dankbaar ben, voor de uitleg over de geboden, dat wil ik hier graag delen. Hoe heb ik hier mee geworsteld, niet begrijpend het hoe en wat en waar.
Om zo het Vaderlijke, zorgende , omzien naar zijn volk te mogen verstaan, wat na Egypte nu met God en met elkaar onderweg gaat. En ook nu zijn nog altijd die regels actueel voor ieder van ons mensen.

Hilda schreef op 10 maart 2026 om 18:25

Vergeven is liefde voor mijn medemens. Soms heb ik het nog wel moeilijk met dingen die gebeurd zijn.
Vergeven valt niet mee. Het kwaad was geschied. Huilen en bang geworden. Kwaad om het gebeurde.
Ik kijk er op terug en omarm Jezus die zichzelf grenzeloos heeft gegeven uit liefde.
Ook hij was bang en leed onder de martelingen.
Heer ik bid voor degenen die gemarteld worden en daar ernstig beschadigd onderuit komen of zelfs het niet overleven.
Ik stel mijn leed opzij voor deze mensen.

Ton schreef op 10 maart 2026 om 18:14

De pijn die ik heb verengt mijn kijken; waar bent U God, waar bent U..

Marlene schreef op 10 maart 2026 om 17:21

Ik wil graag iets wonderbaarlijks delen. Het is gebeurd dat wij jaren geleden opgelicht werden door iemand, die we heel goed kenden, ook zijn lieve, goede vrouw en 2 kinderen. De vennoot van die man was er met al het geld vandoor. Onze man was radeloos … Het ging om een hele grote som geld, al ons spaargeld waren we kwijt. Dit was al heel wat moeilijker om te kunnen vergeven. Vooraleer we hem gingen spreken zijn mijn echtgenoot en ik eerst in een kerk gaan bidden om hulp, in volle overgave. Voor God is niets onmogelijk, toch? Wat menselijkerwijs onmogelijk was gebeurde … Ongelooflijk, onze harten waren één en al vol medelijden. Wij waren begripvol en vonden het heel erg voor hèm. Aan onszelf dachten we helemaal niet meer. Daarbij voelden we helemaal geen wrok en hebben er geen slapeloze nachten aan overgehouden. Lof en dank aan U, Heer!

Gertruida schreef op 10 maart 2026 om 16:51

Radicale vergevingsgezindheid naar anderen toe, is niet makkelijk, zeker als het familie betreft, maar geeft wel ruimte, ik heb dit 2 x in mijn leven mogen ervaren. Ik ben mij er wel van bewust, dat je de ander niet kunt veranderen, toch ben ik blij dat ik met uw genade deze stappen heb kunnen zetten. Vergevingsheid door anderen naar mij toe, ik denk aan mijn overleden ouders

Wilma schreef op 10 maart 2026 om 15:09

De apostel Paulus zegt ergens:”ik heb geleerd onder alle omstandigheden tevreden te zijn”. Mooi, hij heeft zich dus ook eigen moeten/mogen maken!

Martine schreef op 10 maart 2026 om 14:35

Oneindig vergevingsgezind is zeer zwaar maar zelfs als het lukt, is er nog steeds die argwaan. Is dit fout, nieuwe kansen geven maar op je hoede voor nieuw verraad?

lutgart schreef op 10 maart 2026 om 14:31

Vergeving schenken.
Elkaar accepteren.
Het leven krijgen we maar even te leen…

Ware liefde is niet perfect,
maar gebouwd op respect.
Liefde is vertrouwen,in elkaars ogen mijn eigen spiegelbeeld zien.
Elkaar het licht in de ogen gunnen.
Er bestaat geen relatie zonder zorgen.
Blijf niet bij opgekropt verdriet,
als ik erin verdrink zie ik de schoonheid van het leven niet.
Het leven krijgen we maar even te leen…

Veronica schreef op 10 maart 2026 om 13:49

Het helpt me op bepaalde ogenblikken mezelf te kunnen aanvaarden in al mijn gebrekkigheid.

Hans schreef op 10 maart 2026 om 13:35

‘zeventig maal zeven…’
op het kwade niet terugslaan
kan kwader maken, kan je afzonderen,
alzo versta ik dit verhalend voor ons verhaal
als het getal van de ballingschap
maal het getal der voltooiing,
een altijd verlangen.

Anita schreef op 10 maart 2026 om 11:54

Vrijgevigheid van ouders naar me toe , ontelbaar.
Maar ook als ouders, en lid van gezin.

Probeer vergeving vragen en geven.

Lieve schreef op 10 maart 2026 om 11:07

Radicale vergevingsgezindheid… klinkt voor mij heel erg zwaar. Als je diep gekwetst bent door anderen en er is geen excuus van de andere partij… er is geen gesprek… wie zet de eerste stap voor een gesprek… wie zich het slachtoffer voelt of de andere partij. Om hiermee verder te leven, wil ik in mijn hart wel radicaal vergevingsgezind zijn, maar neem ik ook van de andere partij afstand omdat er geen contact meer is.
Ik hoop dat de Heilige Geest mij verder helpt in zulke situaties om liefdevol te blijven.

Wiske schreef op 10 maart 2026 om 10:28

God is God, geen mens
Hij vergeeft ons keer op keer
Laat mij Hem volgen!

Greet schreef op 10 maart 2026 om 08:53

Ik ga om water naar de put, en daar zit een man die mij te drinken vraagt. Hij lijkt mij te kennen, mijn onrust, mijn onvervuld verlangen – en hij straalt een eindeloos mededogen uit.
Hij lijkt mij te vergeven, in de naam van …? (Mij, die zelf zo moeilijk vergeeft.)
Hoe hem liefhebben ??

Vera Van hove schreef op 10 maart 2026 om 08:48

“Een radicale vergevingsgezindheid”vraagt Jezus ons.
Kunnen wij dat?Wij onvolmaakte mensen
Maar Jezus vraagt nooit iets dat onze krachten te boven gaat.Dus zullen we met de hulp van Jezus dat kunnen.

Trees schreef op 10 maart 2026 om 07:43

Goede morgen mijn God
Deze morgen vraagt u mij ook altijd te vergeven Help mij dit werkelijk te doen .Jezus alleen als ik nadenk hoe u mij vergeven heeft in mijn leven ,weet ik dat ook ik de ander oprecht moet beminnen en niet aan haar tekorten moet denken Gij houd van alle mensen zonder onderscheid Dank u Heer voor uw voorbeeld van vergeven en liefde Trees

Nelleke schreef op 10 maart 2026 om 00:10

Jazeker ken ook ik de periodes van geestelijke dorheid en droogte..en vooral ook het gevoel van leeg zijn en niet het inzicht krijgen wat daaraan te doen zelfs.
Het enige wat ik dan weet te zeggen,” Heer help, wilt U mij leiden en dragen en het “gevoel” bij het” weten” geven dat U mij ziet en kent..
Shalom voor allen.

Hilda schreef op 9 maart 2026 om 22:55

Ervaar de droogte en verlatenheid soms heel erg sterk. Dat alles is zoals het gegeven is. Kan erge last zijn.
Mijn eigen verlangens zijn ver weg ik heb er geen weet van.
God ziet mij zwoegen en zweten en ben bikkelhard voor mezelf. Mezelf wegcijferen plezier verdwijnt. God spreekt mij niet toe, laat mijn gevoel of humor niet spreken.
Ligt dat aan mijzelf? Ik weet niet hoe ik het eruit moet halen. Het is de dorre woestenij.
Ja wanneer mag ik ook eens, vroeg ik mij echt af. Een oplossing gevonden maar voor mijn gevoel nog net niet aan de late kant. De vreugde moet gevonden worden om mijn ziel te kunnen helen, de bron moet stromen maar er zijn veel rotsblokken in de waterval.
God wat kan ik u geven; Maria in de rots.

Myriam schreef op 9 maart 2026 om 22:44

Zelfs de sterkste christenen (zoals de heiligen) hebben ontmoediging, hopeloosheid, moedeloosheid en depressie in hun ziel ervaren. En dit is wat de psalmist in deze psalm uitdrukt, als de bergen en dalen van iemands leven. Deze psalm is een wijze raad om op God te vertrouwen te midden van moeilijke tijden. De genezing voor een zieke ziel is altijd om al haar hoop uitsluitend op God te vestigen; Hij zal ons nooit verlaten. En hoewel dit misschien simplistisch en onnodig lijkt, is het de enige oplossing voor gevoelens van ontmoediging en hopeloosheid. Blijvende vrede en ware tevredenheid zijn slechts op één plek te vinden: volledig Vertrouwen in de Heer. Laten we tijdens deze retraite onze Hoop op God vestigen. Laten we door onophoudelijk te bidden onze ziel aanmoedigen om op God te vertrouwen.

Olivia schreef op 9 maart 2026 om 22:34

In plaats van de verlatenheid die de mensen ervaren belooft God hen leven en vreugde te schenken. Wordt jij gekweld door een gevoel van eenzaamheid en nutteloosheid ? De Heer kan je ogen openen en je leiden naar mensen met wie je nieuwe vriendschappen kunt ontwikkelen. Ga je door een spirituele woestijn en voel je je van God verlaten ? Hij wil je vernieuwen door zijn Geest. Hij is in staat om zelfs de droogste plaatsen van je hart Om te vormen in stromende rivieren van voldoening en vrede. Heer, U bent mijn kracht, mijn bron van leven. Ik stel mijn vertrouwen op U.

katrien schreef op 9 maart 2026 om 21:39

Grenzeloze vergevingsgezindheid roept bij mij een spanning op.
Ook Jezus kan soms wild te keer gaan … zoals bij het verjagen van de kooplieden op het tempelplein, of als Hij tegen Petrus zegt “achteruit Satan”. Ook Jezus stelt grenzen die niet kunnen overschreden worden. Hij kan heel hard zijn tegenover de hypocrisie van de Farizeën …

Vergeving tegenover een kind en de eis om rechtvaardig te blijven tegenover de andere kinderen kan voor ouders een echt probleem zijn. Opvoeden vraagt om op te treden en grenzen te stellen, maar ik denk dat we altijd een onderscheid moeten maken tussen feiten en personen. Feiten moeten kunnen veroordeeld worden maar personen NOOIT en in de praktijk is dat niet altijd gemakkelijk te verwoorden.
Jezus veroordeelt dikwijls zijn leerlingen om wat ze doen, slapen, niet geloven, enz. Maar niet de leerlingen zelf, die blijven zijn vrienden.

Bart Krijnen schreef op 9 maart 2026 om 21:18

Ik ben vaak toch o zo nieuwsgierig wat er zal zijn na dit leven en ga ik werkelijk ook God ontmoeten? Ik dacht wel in geloof en ik predikte vaak bij en afscheidsviering ’tot in Gods Vaderhuis’ of ’tot in de hemel’! Mijn geloof zegt het wel en ik houd van God en ik houd van mijn naasten, mijn gemeenschap nu, mijn kloostergemeenschap nu en voorheen en ik zou meer liefde en vrede willen nu en voorheen, maar hoe kan dit gebeuren en hoe kan ik ertoe bijdragen. Het moet toch van twee kanten komen, doch wat mijn bijdrage zijn ? LIEFDE blijven GEVEN en elkaar blijven bemoedigen in het geloof en Gods liefde in woord, daad of stilte blijven doorgeven met veel Liefde en Dankbaarheid, dat wij dit nu nog kunnen en mogen doen als mens en als schepselen van God.

Cecilia schreef op 9 maart 2026 om 18:54

Ik ken inderdaad periodes van leegheid en nutteloosheid. Als ik dit ervaar zoek ik wanneer en naar welke aanleiding het begon en daar bid ik om leiding en voel he oplossen. Dank God!!
Cecilia

Ton schreef op 9 maart 2026 om 18:24

Toen ik een verkeerde weg was ingeslagen en dat erkende was er vergeving van U God en van mijn lieve naaste; dank dat U ook toen zo voelbaar dichtbij was..

Isabelle schreef op 9 maart 2026 om 16:03

Dans mes moments/ périodes de sécheresse, d’abandon, d’épreuve, je ne me questionne pas sur mes petits ou grands désirs et encore moins sur ceux de Dieu pour ma vie. Je m’accroche à ce qui fait encore sens, à une parole dans la liturgie du jour par exemple. J’ai pris conscience que le mot désir ne me venait mm pas à l’esprit au terme de ce temps de prière ! Merci pour ce mouvement là 🙏🙏

Griet schreef op 9 maart 2026 om 15:14

Bij de bijbeltekst van vandaag dacht ik aan een stukje uit het Leven van de heilige Lutgart door Thomas van Cantimpré:

“Waarop de Heer antwoordde: ‘Wat verlang je?’
‘Ik verlang uw hart,’ zei zij.
En de Heer zei: ‘Nee, het is eerder Ik die jouw hart verlang.’”

Gertruida schreef op 9 maart 2026 om 12:59

Geen grote offers of indrukwekkende prestaties verlangt God van mij, maar Liefde. Is dit niet wat ieder mensenkind ten diepste naar verlangt “ Liefde “ liefde naar God, je naasten en jezelf.
Er liggen nog wat stenen, tussen mij en mijn dierbare, die ik bij u wil leggen en ze daar wil laten, zodat er ruimte komt voor Liefde, Vergeving, Dankbaarheid en Hoop

Agnes Erkelbout schreef op 9 maart 2026 om 12:17

Mijn verlangen … ik verlang dat ik nog lang mag blijven leven en dat ik mag sterven zonder veel pijn maar vooral dat ik dan ook mag blijven geloven in Jouw goddelijke aanwezigheid, ik verlang het Goddelijke naderbij te komen nu en later.
Ik verlang naar vrede op aarde, naar uitgewiste tranen, naar een groot feest, het rijk van God.
Jezus mijn goddelijke mensen broeder, oud zijn is een moeilijke tijd en toch kan ik nog meewerken aan Jouw liefde op aarde.
Mijn opdracht is nu heel voorzichtig te zijn in woord, zeker in gedachten..zijn dat ook kleine bloemen voor Jou.

Jana Habova schreef op 9 maart 2026 om 11:45

Geachte lezers,
ik wil nu mijn ontroering, mijn geraakt zijn delen. Door de tekst van vandaag. De woorden: Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God….
Mijn geraakt zijn is het roepen, moge mijn geraakt zijn OOK LEVEND zijn…. moge ze niet allen maar “blote” (kale) woorden zijn…
Er is geen taal die “levendig” is zonder de toegevoegde beleving.. Ontdek ik. Wij moeten (door ons geraakt zijn) het leven aan de woorden kunnen vast maken. Of zoiets, he? En dat is individueel…maar toch!
Dank voor deze gelegenheid.!!

Lieve schreef op 9 maart 2026 om 11:14

Wanneer ik periodes van droogte en verlatenheid in mijn eigen leven ervaar, is het niet meteen aan God dat ik denk. Ik voel gemis maar zoek dan naar compensaties in mijn leven i.p.v. mijn verlangens te bespreken met God. Dit draag ik toch mee vandaag… God verlangt van mij/ons dat we ons richten tot Hem, dat we onze verlangens aan Hem voorleggen. Ik ben blij met dit inzicht na deze gebedstijd.

Martine schreef op 9 maart 2026 om 10:23

Er zijn zeker periodes van droogte. Periodes waar je Gods aanwezigheid amper nog voelt door de drukte van de dagelijkse beslommeringen maar dan volgen momenten van noodgedwongen rust en vertraag je. Je gaad God weer zien in de kleine dingen om je heen en gaat stilaan rustig genoeg worden om hem in de grotere dingen te herkennen.God is overal maar we lopen hem zo gauw voorbij.

Vera Van hove schreef op 9 maart 2026 om 08:21

Het leven op aarde mag nog zo goed zijn.Toch verlang ik er naar,dat er een tijd komt,om naar God toe te stappen.Ik verlang naar Hem.
Naar God die ik boven alles lief heb
Nooit heeft iemand God gezien,maar we houden van Hem,en verlangen naar Hem.
Ik bied God mezelf aan,Hem behoor ik toe.
Na dit leven staat het beste ons te wachten.

Wilma schreef op 9 maart 2026 om 07:53

Ik denk dat ik mezelf mag zien als een mens die door God gevonden is. Dat is thuiskomen en geeft innerlijke rust en vrede. Genade en een geschenk. Een Koningskind, leven vanuit die leven gevende Bron.

Trees schreef op 9 maart 2026 om 07:50

Goede God .Ook deze morgen verlang ik naar u .Kom bij mij ,ik heb u zo hard nodig ,soms begrijp ik niet meer waarom ik verdrietig ben ,heb ik niet voldoende vertrouwen in u ? Jezus hoeveel zieken heeft u tijdens u leven genezen ,kom ook vandaag de zieken te hulp genees hen als het mogelijk is .ik vertrouw ze heel speciaal aan u toe .Jezus en dan de oorlog overal ,ik kan het niet begrijpen geef vrede Heer de mensen verlangen naar echte vrede .
Ik dank u voor de getuigenis van de priester die ik gister avond mocht beluisteren Zegen hem Jezus Hij geloofd in u dank u TRees

Luc schreef op 9 maart 2026 om 06:27

Ik word dagelijks overstelpt met het lijden en de dood van zovele mensen in de wereld… dat doet mij heviger verlangen naar de innerlijke stilte waarin de Heer woont en werkt… meer en meer vind ik ook aansluiting bij het gebed vann Siluane de Athoniet: mijn ziel smacht naar de Heer en onder tranen zoek ik Hem…. in de bittere strijd tegen de demonen ontving hij deze mysterieuze boodschap in zijn binnenkant: hou je geest in de hel en wanhoop niet!!! Ik begrijp dit als een uitnodiging om helemaal nederig te worden en ons leven in de handen van Jezus te leggen…. retraite beleven lieve mensen, is voor mij alles behalve een softe bedoening….